Azië Myanmar

Myanmar, het land van de glimlach

22 januari 2016
Laatste update: 18 april 2018

Ik heb mijn hart verloren. Aan Myanmar. Ze zeggen wel eens dat Thailand het land van de glimlach is. Dat zal ik nooit ontkennen, maar één ding weet ik wel: diegene die dat als eerste gezegd heeft, is vast nooit bij de buren op bezoek geweest.

Het stortregent wanneer ik in een restaurant in Hpa-An zit. Bliksemflitsen schieten door de lucht met het effect van een stroboscooplamp, gevolgd door oorverdovende knallen. Het regenwater stroomt door de straten heen en klotst over de voeten van voorbijrennende mensen, golvend naar de mintgroene klok die in het midden van de rotonde staat. De klok die aangeeft dat mijn bus er al lang geleden geweest had moeten zijn. Maar ik betwijfel of die ooit nog komt.

En dan slaat de bliksem in. BAM! Ik krimp ineen. Of ik ben bang ben? Ik durf schaamteloos toe te geven dat ik bijna in mijn broek pis. Nog nooit heb ik zulk noodweer meegemaakt. En de gedachte dat veel huizen rondom de stad van hout zijn, stelt me niet echt gerust. Het licht valt overal uit en de kaarsen gaan aan. De stad is in het duister geheveld en ik zie niets meer dan de schimmige gezichten van de mensen die om mij heen zitten. De mensen die niets meer doen lachen. Lachen, want het leven gaat gewoon door. Mijn schrikreactie is niets meer dan entertainment voor ze.

Zojuist heb ik de goedkoopste maaltijd op die ik in heel mijn reis door Zuidoost-Azië heb gegeten. Massaman curry met versgebakken naan. Voor omgerekend €0,67 heb ik mij volgegeten met échte Indiaanse curry en verrukkelijk ruikend naanbrood uit de rode steenoven waar heel de stad voor uitloopt. Binnen een uur is het brood op. Het restaurant wordt gerund door een familie uit India: vader, moeder, dochter I, dochter II, zoon. Iedereen helpt mee om alles draaiende te houden. Ze zeggen dat de kinderen vakantie hebben, dat ze normaal nóóit in het restaurant aan het werk zijn en altijd hard leren. Ik geloof er geen bal van.

Het restaurant bestaat uit oude gammele tafels, plastic stoelen en een vloer die niet bestaat, maar gewoon het zand is dat er altijd al lag. Of ernaartoe is gewaaid. Het toilet is een gat in de vloer waarvan je blij bent dat de lucht niet tot aan je tafel drijft en de geur van het naanbrood verslaat. Aan die tafel zit ik met een Nederlandse, een Amerikaan en een Australische. Allemaal wachten we op een bus om verder te gaan. Om meer van Myanmar te ontdekken. Of om naar huis te gaan. Maar nu zitten we hier, samen. Ik zie de gezichten net, maar we horen elkaar en dat is genoeg. De Amerikaan komt uit Californië en ik laat hem weten dat ik daar over twee weken – hoe onwerkelijk nu – zal zijn. Awesome, is zijn lekker Amerikaanse reactie. Nog geen week later heb ik een lange mail in mijn inbox met allemaal tips. En of ik nog zeker even op bezoek kom.

Bus na bus rijdt door de stromende regen heen. En ik begin de kriebels te krijgen. Hoe weet ik in hemelsnaam welke bus ik moet hebben? Als de bestemming al op de bus staat, dan is het in het Birmees geschreven. Hoewel bijna iedereen Engels spreekt, zie je het nergens geschreven staan. Ik sta op om naar de bushalte te lopen. Maar ik word hardhandig en met een grote lach in mijn stoel teruggeduwd. ‘We will take a look for you,’ is de boodschap die ik meekrijg. En de Indiase vader loopt op zijn blote voeten de regen in, naar de bus die net gestopt is.

De bus is niet de juiste. En die daarna ook niet. En die dáárna ook niet. Doorweekt komt de vader elke keer weer terug. En ik schaam me. Schaam me kapot. Maar dan gaat hij weer naar de volgende bus. Net zolang tot mijn bus er is. Ik kan er niets aan doen, want als ik zelf naar een bus probeer te lopen, word ik letterlijk tegengehouden. ‘You need to stay dry.’ En met die boodschap zie ik hoe een onbekende voor mij telkens weer de stromende regen en het onweer in stapt, door het verkeer heen, terwijl mijn geweten aan mij knaagt.

De familie vraagt of ik al mijn spullen bij me heb. En dan word ik opgehaald door een klein vrouwtje met een paraplu. Die ze boven mijn hoofd houdt, want: ‘You need to stay dry.’ Ik probeer de paraplu te delen met haar, maar het lukt niet, ze staat het niet toe. En ik zie hoe de regendruppels haar kleurrijke rok in hun bezit krijgen. De bus zit vol met locals en stilzwijgend zoek ik mijn plek op. Ik voel me een vreselijke westerling, maar niemand lijkt er iets van te denken. Allemaal zetten ze een grote glimlach op. Het vrouwtje met haar natte rok neemt met een lach plaats. De familie zwaait me met een gulle lach na. Zelfs de doorweekte man. En ik verlaat Hpa-An ook met een lach, maar óók met een traan. Geroerd door al die vriendelijke mensen die in Myanmar wonen. Wat ze voor je doen terwijl ze je niet kennen. En zo gelukkig met weinig. Ik ben ze enorm dankbaar.

Kyeizu tin ba de. Dank je wel, Myanmar. Voor je gastvrijheid. Voor je vriendelijkheid.

Waarom ik dit artikel heb geschreven? Omdat dit oprecht een verhaal is dat ik met jullie wil delen. Omdat Myanmar een plekje in mijn hart heeft. Omdat ik niet kan wachten om weer terug te keren naar dat prachtige land. Maar ik weet dat er ook meer is dan Myanmar. En daarom wil ik graag voor Riksja Travel naar Peru. Dat net als Myanmar een land is dat je kunt bezoeken met Riksja Travel. Zodat ik jullie snel nog meer verhalen kan vertellen zoals dit verhaal.

  • Reply
    Let's travel and see
    24 januari 2016 at 21:49

    Wow mooi verhaal! Kan me je dubbele gevoel helemaal voorstellen..

    • Reply
      Danique
      29 januari 2016 at 07:55

      Dank je wel! Ja, het gaf echt zo’n dubbel gevoel!

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Waarom we deze keer voor een wat langere periode terug
  • DIGITAL NOMAD  Hoe doe je dat digital nomad worden?
  • BANGKOK  De eerste keer dat ik in Bangkok kwam
  • STRUCTUUR  Inmiddels ben ik twee weken terug in Nederland
  • THUIS  Ineens stonden we daar weer Op Schiphol Onverwacht
  • FILIPIJNEN  Ik zou jullie immens veel verhalen willen vertellen
  • BANGKOK  De afgelopen drie dagen ontdekten we de hoofdstad
  • NIEUWE WEEK  We zijn in Bangkok aangekomen! Afgelopen vrijdag