Mind

Thuiskomen na een lange reis

12 augustus 2017
Waterval Pulau Tioman

Morgen zijn we drie weken terug in Nederland. Het voelt alsof we bijna niet zijn weggeweest en dat alles hier in Nederland gewoon door is gegaan. Dat is het natuurlijk ook, alleen waren wij daar fysiek gezien niet bij. We hebben een heleboel gemist, en toch ook weer niet lijkt het soms. Kijk ik terug naar onze reisfoto’s, lijkt het alsof ook dat bijna niet plaats heeft gevonden. Thuiskomen na een lange reis doet iets met je hoofd, iets met je lichaam. Het maakt je even verward en onwennig. En daar mag best over gepraat worden.

Onrust in mijn lichaam

Even snel terug naar Kuala Lumpur. De laatste dagen van onze reis van bijna elf maanden hebben we doorgebracht in de drukke hoofdstad van Maleisië. En toen begon de onrust toe te slaan. Wetende dat de laatste reis naar het vliegveld gaat, dat er niets meer uit te zoeken valt, er niets meer te zien valt, maakt je onrustig. Ik had het in eerste instantie niet door. Ik dacht er eigenlijk helemaal niet aan dat we bijna weer naar huis zouden gaan. Maar ergens waren mijn hersenen er wél mee bezig, want ik werd zo irritant druk dat ik mij aan mijzelf begon te ergeren. Dat is best knap. Toen ook het zenuwachtige gevoel de kop op kwam steken en ik begon te klagen over de krampen in mijn buik, wist ik waar het van kwam. We gingen terug naar huis – en ik vond het eng.

Een klein stukje fast forward naar het internationale vliegveld van Kuala Lumpur. We checken in, geven onze bagage af, lopen door de douane heen en zwijgen. We zwijgen als we een laatste beker juice opdrinken en we zwijgen als we bij de gate zitten te wachten op de eerste vlucht die ons naar Dubai brengt. Hoe hard ik ook nadenk, Nederland is letterlijk nog heel ver weg. Ook al weet ik dat we er binnen 15 uur zijn, ik geloof het niet. Het voelt alsof we onderweg zijn naar een nieuwe reisbestemming. Alsof we op een vliegtuig stappen voor een vluchtje van twee uur. Ik zou blij moeten zijn dat ik zo snel weer familie en vrienden ga zien en ergens ben ik dat ook écht wel, maar het is zo onwerkelijk dat ik het fijne vreugdegevoel op dat moment nog niet kan ervaren. Op dat moment voel ik vooral gewoon niet zoveel.

Thuiskomen na een lange reis

Thuiskomen

En dan staan we ineens op Schiphol. Terug in Nederland. We weten niet zo goed wat te doen of wat te zeggen, want onze hoofden zweven overduidelijk nog ergens rond in de lucht. Onze reis is over voor nu, en we zijn weer thuis. Ik ben ontzettend blij als ik bekende gezichten op het vliegveld zie. Wat heb ik daarnaar uitgekeken. Maar ik weet niet zoveel te zeggen. Dat is het voordeel – en het nadeel – van alle sociale media tegenwoordig. Ook al ben je ergens niet, je mist alsnog niets. Je hoeft geen honderden foto’s meer te laten zien of tien keer hetzelfde verhaal over je reis te vertellen. De mensen weten het al. Maar dat is niet helemaal de reden dat ik niets te zeggen heb. Ik heb niets te zeggen omdat ik mij op dat moment niet goed besef waar ik nu eigenlijk ben. Of ik nu droom of dat het ineens realiteit is om weer terug te zijn.

De eerste dagen

De eerste dagen wordt dat gevoel het niet anders. We zien familie, we zien vrienden. Om het nog mooier te maken, wordt 18 uur nadat wij zijn geland mijn nichtje geboren, en ben ik ineens weer tante geworden. Wie had dat nu gedacht, dat ik de volgende dag al meteen op kraambezoek kan. Het is prachtig, maar weer: onwerkelijk. Alsof het allemaal niet helemaal echt is. Een droom. Maar het is wel echt. Heel fijn en echt.

Pas na een kleine week begint het besef eindelijk een beetje te komen. Alsof we ineens wél landen. Nog niet helemaal, maar het begin is er. Zo voelt het afscheid nemen op Schiphol toen we gingen reizen alsof het gisteren nog gebeurd was. Maar het werken in Australië al jaren geleden. Heel verwarrend en ergens ook vervelend. Je wilt toch alle herinneringen bij je houden, maar het lijkt erop alsof ze langzaam al aan het vervagen zijn. Of is dat gewoon even de verwarring?

Thuiskomen

Eindelijk geland

Na drie weken zijn we er dan echt. In Nederland. Alle puzzelstukjes zijn op hun plaats gevallen. We staan met twee voeten op de grond en niet meer met één been. De rust kom terug en we beginnen te beseffen waar we zijn. Hé ja, we hebben echt alweer veel leuke mensen gezien. Ik ben écht opnieuw tante geworden en we hebben écht gereisd en we zijn écht weer tijdelijk terug en we hebben écht al heel veel leuks gedaan en we gaan écht nog heel veel leuks doen.

Thuiskomen na een lange reis. Het is behoorlijk verwarrend, maar doordat we weten dat we volgende maand weer verdergaan, is het gevoel nooit zo vervelend geweest als het gevoel dat ik twee jaar geleden heb ervaren. Ik had al niet verwacht dat dat weer zou gebeuren en ik denk dat ook nooit meer op die manier te krijgen. Ik weet veel beter wat ik wil (en niet wil) en ben tenslotte niet alleen. Maar dat vreemde gevoel na het reizen zal ik waarschijnlijk altijd houden. Het geeft niet, het hoort erbij. Het houdt mij in elk geval niet tegen om mijn dromen achterna te gaan en de wereld te blijven ontdekken.

  • Reply
    Shamira | Kompas 24
    31 augustus 2017 at 17:16

    Wat grappig. Ik moet eerlijk bekennen dat ik toch moet terugkomen op mijn reactie op je andere thuiskom blog. Ik vind het thuis ontzettend fijn, maar ik blijk toch meer moeite te hebben met het weer leven in de maatschappij dan gedacht. Het gevoel weer iets te moeten, weer in iedereen zijn agenda te passen en te voldoen aan dat perfecte plaatje. Best kut eigenlijk haha! Ik wil veel, daar ligt het niet aan, maar hoe dat weer in te moeten vullen? Het is allemaal erg onwennig nog =p

    • Reply
      Danique
      1 september 2017 at 15:21

      Snap ik! Daar heb ik zelf dus ook altijd moeite mee, dat ‘moeten’ en al die regeltjes, afspraken etc. Best lastig, maar ik weet zeker dat je je draai wel gaat vinden. Kost misschien even tijd, maar komt zeker goed ;).

  • Reply
    Nienke
    15 december 2017 at 13:10

    Hoi! Ik kom net eigenlijk “per ongeluk” op je blog terecht via Google. En inmiddels een uur aan het lezen… Wat herken ik mijzelf in jouw verhalen en wat schrijf je leuk! Zo bezocht ik afgelopen zomer een surf kamp met 2 vriendinnen van mij. Ik heb letterlijk de tijd van mijn leven gehad en ik mis het nog elke dag. Bij thuiskomst schreef ik mij direct in bij de KVK en startte een eigen bedrijf op. Deze vakantie motiveert mij elke dag weer om het maximale eruit te halen en rond juli mijn spullen te pakken en te gaan! De drukte van Nederland achter mij laten en we “zien wel weer” wanneer en of we terugkomen.

    • Reply
      Danique
      16 december 2017 at 04:00

      Hi Nienke,

      Wat ontzettend leuk om te horen en bedankt voor het mooie compliment! En zo tof dat het surfkamp waar je naartoe bent geweest je gemotiveerd heeft om echt te doen wat je wilt. Waar ga je naartoe in juli, of weet je dat nog niet? Ik wens je in elk geval superveel plezier en geniet er lekker van!

  • Reply
    Esther
    9 maart 2018 at 11:00

    Dat lijkt me ook heel bijzonder om na zo’n lange tijd weer thuis te zijn. Die verwarring herken ik ook wel. Ik heb tijdens mijn studie een tijd in het buitenland gewoond en bij thuiskomt moet je aan alles wennen. Ik schrok ervan dat je zo snel weer opgaat in het ‘normale’ leven thuis en alle dagelijkse beslommeringen die daar bij komen kijken. Gelukkig zijn de herinneringen wel blijvend en daar haal ik nog veel plezier uit.

    • Reply
      Danique
      23 maart 2018 at 05:06

      De herinneringen maken het alles waard!

Leave a Reply

  • Is there any place around the world you wont find
  • Wildlife in Auckland! They were actually pretty rude trying to
  • Cheers to the weekend! The harbour in Auckland is a
  • Two years together with this amazing guy! When we met
  • There is so much rain in Auckland thats what they
  • So the last twelve days have been kind of a
  • They say Koh Lanta is not the prettiest of all
  • So I have been extremely quiet over the past few