Azië Myanmar Travel Travel Stories

TRAVEL STORY / Myanmar: De mensen van Myanmar

1 mei 2015

Om me heen voel ik de starende ogen van mensen in mijn gezicht branden. Sommige mensen nemen stiekem foto’s met de telefoontjes die bij ons in Nederland jaren geleden hip waren. Anderen blijven ongegeneerd kijken. Ik voel me ergens iets ongemakkelijk, maar toch moet ik er ook om lachen, want ik weet dat de mensen er niets mee bedoelen. Het voelt alsof ik in één klap een BN’er ben geworden. Maar het simpele feit is gewoon dat ik in Myanmar ben. Hoewel, gewoon? Het land is pas sinds een paar jaar weer open voor toerisme en voor die tijd kwamen er maar weinig mensen het land in.

En dat is nog steeds te merken. Het land maakt razendsnelle ontwikkelingen door. Kon je tot voor kort praktisch alleen met brandnieuwe dollars betalen, het is nu de kyat waarmee je merendeel betaalt. En alleen al het feit dat ik deze blogpost kan publiceren is heel wat: een paar jaar geleden bestond er geen wifi en was er geen pinautomaat te vinden. Aan de andere kant speelt armoede nog een heel grote rol in Myanmar. De meeste mensen wonen in hutjes of bouwvallige stenen huizen, en het is duidelijk dat de technische ontwikkelingen vooral op het opkomende toerisme zijn gericht. Maar desondanks zijn de mensen nog steeds niet heel erg gewend aan buitenlanders.

Je zou kunnen verwachten dat de mensen die voorheen in een vrij geïsoleerd land hebben geleefd niets hebben met de mensen die opeens naar hun land komen. Maar het is juist totaal de omgekeerde wereld. Nog nooit in mijn leven heb ik mensen ontmoet die zo aardig zijn, die zo behulpzaam zijn. Ondanks het feit dat ze zelf ontzettend arm zijn, ze willen je helpen. Wat aan de ene kant geweldig is, maar aan de andere kant ook weleens niet juist voelt. Zoals bijvoorbeeld die keer dat de bus kapotging (de bus ging die dag vijf keer kapot!) en iedereen in het mulle zand langs de kant van de weg moest wachten. Ik weet niet waar de chauffeur het vandaan haalde, maar plotseling kwam hij met een kruk aanzetten die hij aan me wilde geven. Ik weigerde. De bejaarde vrouw verderop kon het beter gebruiken (al heeft hij de kruk nooit aan haar gegeven).

En ook de keer dat het bijna noodweer werd met gigantische regen en onweer. Ik wachtte in een restaurantje op de bus die ik moest hebben, maar hier in Myanmar gebruiken ze praktisch geen Engels om dingen aan te geven, dus ik had geen flauw idee of de juiste bus eraan kwam of niet. De familie die het restaurant runde sommeerde mij om in het restaurant te wachten, terwijl de eigenaar elke keer in de stromende regen en het harde onweer naar de aankomende bussen rende om te vragen of het mijn bus was. Ik voelde me behoorlijk schuldig, maar ze hielden me letterlijk tegen als ik zelf wilde gaan kijken.

Dan heb ik nog niet eens gesproken over al het eten dat ze je gratis willen geven. En alle mensen die zwaaien en vrolijk ‘Mingalaba’ roepen. En in ruil voor een foto wijzigen ze hun plannen en begeleiden ze je naar de mooiste plekken om te bekijken. De mensen in Myanmar zijn echt degenen die het land maken. De natuur is mooi, maar persoonlijk heb ik mooier gezien (al heb ik zeker niet alles gezien, dus misschien heb ik wel ongelijk op dit punt!). En het eten is naar mijn mening ook niet altijd het beste. Maar de mensen maken dit land zo ongelooflijk bijzonder. Ik heb me nog geen moment onveilig of onwelkom gevoeld en ik weet zeker dat je hier nooit kunt verdwalen, ondanks het feit dat je bijna niets kunt lezen hier, want de mensen helpen je waar ze kunnen. Helaas zal dit ongetwijfeld de komende jaren gaan veranderen, en daarom ben ik blij dat ik Myanmar nu nog heb bezocht. Een heel bijzondere ervaring!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Carla Smans 1 mei 2015 at 19:16

    Wat een mooi verhaal Danique en een prachtige foto’s , geniet er van , gr.

  • Leave a Reply