Mind

MIND / België, stay strong. Wereld, stay strong

22 maart 2016

De wereld verandert. De wereld verandert steeds maar weer. Zo zal het altijd blijven gaan. Zonder veranderingen krijg je stilstand, en daarmee kom je meestal niet veel verder. Maar veranderingen zijn niet altijd positief. En vandaag drong maar weer eens tot mij door hoeveel de wereld de laatste jaren veranderd is. Hoe Europa vooral ook veranderd is. Van een voor mijn gevoel veilige haven naar een deel van de wereld waarin je nooit weet wat er kan gebeuren. Welkom in 2016. Het jaar dat oorlog en geweld steeds dichterbij komt.

Ik heb mij altijd veilig gevoeld in West-Europa. In Nederland. Oorlogen, geweld, aanslagen. Het was een ver-van-mijn-bed-show. Je weet dat het bestaat, maar het is altijd zo ver weg, dat je je er niets bij kunt voorstellen. Was altijd zo ver weg. Een andere wereld, waarin jij niets te zoeken hebt. Je schrikt als je erover leest, maar bij de zoveelste aanslag in een land ver weg lees je het nieuws alsof de bakker om de hoek een prijs voor het beste brood heeft gewonnen. Het nieuws wordt normaal en je kijkt er niet meer naar. Hoeveel mensen er ook geraakt worden. Hoe treurig eigenlijk.

Ik kan alleen maar ontzettend dankbaar zijn dat ik in Nederland ben opgegroeid. Dat ik een veilige jeugd heb gehad. Dat ik nooit ellende heb gezien. Altijd een dak boven mijn hoofd heb gehad. Voedsel. Water. Je voelt je onoverwinnelijk. Alsof jou nooit iets naars zou kunnen gebeuren. Of de omgeving om je heen. Oorlog? Aanslagen? O ja, daar gaan die berichten over die je soms in de krant voorbij ziet komen. In de landen hier ver vandaan. Laat ik daar maar niet naartoe op vakantie gaan. Dan ben ik veilig. En overkomt mij nooit wat. Blijft het ver weg.

En dan opeens. Bam. Geweld. Doden. Gewonden. Aanslagen. Het kruipt steeds dichterbij. Parijs was al dichtbij. Brussel nog dichterbij. Slechts een uur van mijn huis vandaan. Zo dichtbij dat er nieuwe vragen in je hoofd opdoemen: Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Waar komen deze aanslagen zo plotseling vandaan? Dat hoorde toch niet bij Europa? Dat past toch niet bij het veilige beeld dat ik in mijn hoofd heb? Maar ook: Is er niemand uit mijn omgeving vandaag naar België gegaan? Zijn de mensen om wie ik geef veilig? Zijn ze sowieso veilig in Nederland. Ja, dat zijn ze. Nog wel. Ik mag mijzelf nog steeds gelukkig prijzen. Net als flink wat andere mensen. Maar dat groepje wordt steeds kleiner.

Ik ben niet bang. Want ik weet dat we samen sterk zijn. Ik zal nog steeds vliegen vanaf Zaventem. Of afreizen naar Parijs. Ik laat mij niet gek maken. Vrijdag ga ik naar Amsterdam. Zaterdag ben ik in Antwerpen. No way dat ik dat afzeg. Als de angst gaat regeren ben je helemaal nergens meer. Daarom weiger ik bang te zijn. Maar ik ben boos. Niet alleen voor België. Parijs. Europa. Maar voor heel de wereld. Boos op de mensen die geen respect voor elkaar hebben. Hun principes naleven ten koste van anderen. Alleen maar pijn veroorzaken. Verdriet. Doordat deze ver-van-mijn-bed-show steeds dichterbij komt, besef je opeens hoe de mensen moeten leven die hier al jarenlang dagelijks mee te maken krijgen. Elke. Dag. Weer. Mijn hart huilt. Ik zal nooit meer de nieuwsberichten voor lief nemen.

België, stay strong. Wereld, stay strong.

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Tjapke | Tjapke Op Reis 23 maart 2016 at 14:48

    Je beschrijft heel mooi hoe velen onder ons zich nu voelen! De boosheid neemt ook bij mij de overhand. Hoe kan een mens zoiets doen? Heb je dan geen respect meer? Kan je zo gewetenloos zijn? Het zijn vragen zonder antwoord. Maar we moeten blijven doorgaan met ons leven, ons niet overgeven aan angst. Ook ik zal hierdoor niet minder op reis gaan. Nee, als er één ding is wat ik geleerd heb, dan is het dat je moet genieten van het leven, want elke dag kan je laatste zijn!

    • Reply Danique 23 maart 2016 at 15:17

      Mooi gezegd! En inderdaad, we moeten ervan blijven genieten. Dus gewoon doorgaan.

    Leave a Reply