Azië Laos Travel Travel Diary

TRAVEL DIARY / Laos: Slow boat naar Luang Prabang

9 februari 2015

Welkom in Vietnam. Huh? Ik geloof dat mijn telefoon behoorlijk in de war is zodra ik de grens over ben gestoken van Thailand (Chiang Khong) naar Laos (Huay Xai). Want in Vietnam ben ik nog lang niet. Bij de grens duurt het nog best een tijdje voor ik eindelijk mijn paspoort met stempel heb, want zoals ik al gelezen had, doen ze het lekker rustig aan in Laos. En zo vertrekt ook mijn slow boat over de Mekong pas om 12.00 in plaats van 10.30. Geen probleem, met een tocht die twee dagen zou gaan duren, maakt een uurtje meer of minder ook niet uit.

Zodra ik in Laos ben, heb ik al meteen door dat ik zeker niet meer in Thailand ben. De huizen zijn net even anders, er wordt een andere taal gesproken, er moet met Kip betaald worden (waar wij Nederlanders uiteraard leuke grapjes over maken) en het fijnst van alles: er wordt weer aan de rechterkant van de weg gereden. Niet dat ik in Thailand heel veel last had van het linksrijdende verkeer, het is daar soms zo chaotisch dat je toch gewoon alle kanten op moet kijken. Iedereen zorgt voor genoeg voedsel voor op de boot, want: no stops, no food. Wat uiteraard niet waar is, tenminste de no stops wel, maar met een lading chips en bier aan boord hoef je niet bang te wezen dat je honger zult lijden.

Twee dagen op een boot doorbrengen (acht uur varen, overnachten in Pakbeng, en weer acht uur varen). Ik keek er een beetje tegenop, want het is gewoon een lange rit. En bij de boot moet je ook niet te veel luxe voorstellen; de boot is een lange houten boot met autostoelen erin gezet. Maar ik had mij geen zorgen hoeven maken, want wat is de rit adembenemend mooi! De eerste dag varen we uiteindelijk maar zes uur voor we in Pakbeng aankomen. Een rit waarbij ik niets anders zie dan heel veel groene heuvels, omringd door rotsen en houten hutjes, palmbomen, andere houten bootjes, Laotianen die bij de rivier bezig zijn en heel veel waterbuffels, koeien en geiten. Het valt me op dat we tot aan Pakbeng gewoon geen enkele andere vorm van leven tegenkomen. Dat had ik niet verwacht, maar het maakt de tocht erg bijzonder.

Op de boot zelf is het ook niet anders dan gezellig. Ik praat met verschillende mensen uit alle delen van de wereld en hoor hun reisplannen aan. Zo leuk om alle avonturen van iedereen te horen. ’s Avonds eten we met zo’n 16 backpackers in een restaurantje en ik verbaas me vooral over de vrolijkheid van de mensen die al sinds half 12 in de middag pure whisky soldaat aan het maken zijn. Het guesthouse met vrolijke hagedissen als huisdieren in de kamer is prima om een nachtje te slapen en de volgende ochtend zijn we weer op tijd bij de boot die om 08.30 zou vertrekken, maar pas een uurtje later gaat.

De tweede dag voelt de tocht toch heel veel langer dan de eerste dag. Iedereen begint een beetje gaar te worden en die 7,5 uur op een autostoel zonder hoofdsteun begin ik ook langzaam te voelen. Maar toch, het uitzicht is weer waanzinnig en opnieuw komen we amper wat tegen. Maar als het eenmaal 17.00 is en we in de buurt van Luang Prabang aanmeren, ben ik blij dat ik van de boot kan afstappen. Desondanks had ik deze ervaring echt niet willen missen.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Yolanda 17 februari 2015 at 19:30

    Prachtige foto’s die bij deze trip horen. Ik geloof graag dat het de moeite waard was om er 2 dagen over te doen.

  • Leave a Reply