Australië Hotspot Travel

TRAVEL HOTSPOT / Australië: Mungo National Park

9 januari 2017
Mungo National Park

Heb je ooit wel eens de stilte gehoord? Of alleen het waaien van de wind? Op veel plekken in de wereld lijkt dat geluid onmogelijk hoorbaar te zijn. In het uitgestrekte landschap van Australië is het niet zo vreemd. Toch blijft het ook daar lastig zoeken naar zulke plekjes. Maar als je ze eenmaal gevonden hebt, is het genieten. Genieten van de stilte, genieten van het moment. We vonden het in Mungo National Park.

De weg door de outback van New South Wales is lang. Heel erg lang en veelal omgeven door niets. Terwijl in de verte de hitte door de lucht heen trilt en de lucht strakblauw is, blijft de weg maar doorgaan. Hier en daar wat boerderijen. Af en toe een andere reiziger. En een afslag naar Mungo National Park. De foto’s die we hebben gezien laten een landschap zien dat ik niet in het plaatje kan passen. Maar we hebben nog 50 kilometer over een zandweg te gaan. En als ik iets tot nu toe geleerd heb in Australië, is dat het landschap behoorlijk grillig kan zijn en verandert voordat je het doorhebt. Maar mijn hoofd is eigenwijs en gelooft nog steeds niet dat het kan. We zullen het snel zien.

Slangen en hagedissen

We rijden met ons busje over de zandweg. Hij kan het net aan. Dit is een weg waarop het minste drupje regen al voor glijpartijen kan zorgen, maar dat is iets waar we ons op dit moment zeker geen zorgen over hoeven te maken. Het bord waarop het vuurgevaar in de omgeving aangegeven staat, neigt al naar extreem. Ze zouden hier wel wat regen kunnen gebruiken. Ineens ziet mijn oog iets aan de zijkant van de weg en met volle vaart trap ik op de rem en stuur de auto achteruit. Een slang. Samen met een goanna. Er lijkt weinig leven meer in de slang te zitten, maar voor de zekerheid blijven we in de auto. Dit is niet bepaald een plek waar je gebeten wil worden, zonder bereik, ver weg van alle hulp in de omgeving.
Mungo National Park

Kamperen onder de sterren

We rijden door en parkeren ons busje op de kampeerplaats bij het national park. Voor een lange tijd zijn we de enigen. Tot ik mij omdraai en in de ogen van een kangoeroe kijk, met een kleintje. Die zijn vast op zoek naar eten. Ze blijven een tijdje in de buurt totdat ze ineens vanuit het niets verdwenen zijn. We waren vast niet interessant genoeg meer. We gaan vroeg slapen want die lange uren rijden in het niets zorgen er juist voor dat je behoorlijk moe raakt. Ergens zonde. Want als ik ’s nachts een keer de bus uit kruip, word ik verrast door de duizenden sterren die om mij heen cirkelen in de nacht. Zelfs de melkweg is te zien. Half-slaperig besef ik eigenlijk niet wat voor mooi plaatje dit is – dat besef ik mij pas als ik ’s ochtends weer wakker word van de zonnestralen die de bus in schijnen. Ik troost mij met de gedachte dat we deze sterrenhemel hopelijk nog veel vaker in Australië gaan zien.

Mungo National Park

We stappen in ons busje en beginnen aan de 70-kilometer lange route door het Mungo National Park. Het landschap wordt omgeven door saltbushes, maar in de verte rijst een hoge, witte muur op. The Wall of China. Het is mij nog steeds een raadsel waar de naam vandaan komt. Na een paar kilometer zijn we bij de muur. Hij is minder hoog dan het eerst leek, maar behoorlijk verrassend. Een maandlandschap. Dat is het woord dat misschien wel het beste bij de Wall of China past. Zandduinen met kraters en scherpe zandrotsen. Het is een vreemde, onwerkelijke plek vergeleken met het landschap waar we uren doorheen hebben gereden. En er is niemand anders. Stilte. Zo voelt het dus om alleen op de wereld te zijn.

Zandduinen

We rijden de muur over en komen terecht in een gebied met lage bomen, struiken en heel veel takken die langs de zandpaden liggen. Waar komt dit nu ineens weer vandaan? We zien kangoeroes. Emoes. Vossen en hagedissen. En niets lijkt bang te zijn. Ze kijken ons nieuwsgierig aan, komen dichterbij. Om dan net op het laatste moment weg te rennen. Zo rijden we een tijdje door, totdat we weer over de muur heen moeten om terug te keren. Deze keer geen maanlandschap, maar zandduinen zonder groen. Alsof ineens de oceaan erachter zou opduiken. Ik hoor al bijna de zeemeeuwen. Ik proef al bijna het zout. En het zou mij niets verbazen om water te zien. Maar het is er niet. Het zijn de saltbushes weer. We rijden opnieuw het niets van de outback in New South Wales in.

Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park
Mungo National Park

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Clazz - An Orcadian Abroad 1 februari 2017 at 23:32

    Wow, you got some amazing photos! I love the wildlife ones. I lived about 100km from Mungo during my farm work and I always wanted to go, but no one else ever seemed to get around to doing it with me. :( It’s a really interesting place actually, did you know they found the earliest ever record of humans here?

    • Reply Danique 3 februari 2017 at 14:58

      Thank you! Cool you have been there as well. Shame nobody wanted to go there with you tough! It would have been good for a day trip or so. Yeah, I read about it when I was in the park. Pretty interesting!

    Leave a Reply